fbpx
De eerste echte glimlach van jouw baby

De eerste echte glimlach van jouw baby

De eerste echte glimlach van jouw baby

De eerste echte glimlach van jouw baby

“Hij kan al lachen!”, vertelde een kersverse vader mij trots toen ik op dag 4 na de geboorte bij ze op kraamvisite kwam. “Dat weet ik heus wel, maar laat me nou maar in die waan.”, zei hij toen ik hem vertelde dat dit een reflex was… Sorry to burst your bubble.

Veel mensen weten wel dat de lach van een pasgeboren baby niet bewust gaat, maar hoe zit het nou precies?

De ontwikkeling in verschillende fases

In de baarmoeder: Jouw kindje ontwikkeld zijn of haar lach in verschillende fases en dat begint zelfs al in de baarmoeder! In je buik is je kindje al druk aan het oefenen met verschillende gezichtsuitdrukkingen. Ook het lachen wordt al in de baarmoeder geoefend. Dit blijkt uit onderzoeken met 3D echo’s. Wanneer je zo’n 24 weken zwanger bent, kan jouw kindje al afzonderlijke bewegingen maken met zijn/haar gezichtsspieren. Ze openen hun mondje of steken bijvoorbeeld hun tong uit. Vanaf een week of 35 kan jouw kindje complexere bewegingen tegelijkertijd maken. Zoals het fronsen met zijn/haar wenkbrauwen en het bewegen van zijn/haar neusje. Ongeboren baby’s kunnen nog geen geluid maken, maar de uitdrukkingen die gepaard gaan met huilen of lachen, hebben ze al wel ontwikkeld!

De eerste weken na de geboorte: In de eerste weken na de geboorte van jouw kindje, kan hij/zij af en toe een prachtige, gelukzalige glimlach op zijn/haar lieve snoetje toveren. Dit kan al vanaf dag 3 na zijn/haar geboorte. Vaak gebeurt dit als je kindje net slaapt, net na een voeding, als je hem/haar kriebelt of als je rustig lieve woordjes zegt. Soms is dit maar een halve lach (1 mondhoekje omhoog), dat is mijn persoonlijke favoriet!

4-6 weken oud: Vlak na de geboorte kan een kindje nog niet zo goed/scherp zien, maar vanaf zo’n 6 weken is het zicht zodanig scherp dat de baby dingen van elkaar kan onderscheiden. Als je je gezicht dicht bij je kindje houdt, kan hij/zij je belonen met de allermooiste glimlach. Mensen met een bril of donkere volle wenkbrauwen hebben hierbij een stapje voor, aangezien dit een duidelijker contrast geeft en daarmee zichtbaarder is voor je kindje. Dat is dan dus ook de reden dat je al brildrager wellicht regelmatig aangestaard wordt door een baby in de supermarkt. Nadat het zicht voor je kindje dus beter is, zal je gaan merken dat de reflexmatige lach dus veranderd. Die eerste echte glimlach van jouw kindje zal hij/zij op zijn/haar gezicht toveren naar aanleiding van iets. Meestal omdat je kindje jouw gezicht herkent en daarmee is het dus een hele sociale lach. Een blije lach met van die heerlijke glinsteroogjes. Je kindje maakt contact met je, zoekt verbinding en het wordt voor hem/haar alleen maar leuker als ook jij een big smile teruggeeft! Al gauw gaat je kindje bij dit lachen ook geluidjes maken.

4 maanden oud: Na zo’n 4 a 5 maanden veranderen deze geluidjes in de allerleukste lach van allemaal; de schaterlach! Zo een die iedereen van een rothumeur af kan helpen. Deze prachtige schaterlach kan je uitlokken door de baby te kietelen, knuffelen, gekke bekken te trekken of gekke geluiden te maken.

6 maanden oud: Vanaf 6 maanden oud gaan baby’s mensen herkennen en gaan ze hun mooie lach richten op mensen die ze kennen of leuk vinden.

8 maanden oud: Baby’s ontwikkelen ook in deze periode al een gevoel voor humor. In het begin zal dat nog afhankelijk zijn van of jij het ook grappig vindt en ook moet lachen. Maar al gauw wordt dat afhankelijk van of de baby het zelf grappig vindt. Zo kan vanaf een maand of 8 je kindje bloedserieus blijven kijken als jij iets doet waarvan je zelf denkt dat het grappig is, of in lachen uitbarsten als jij per ongeluk je broodnodige bak koffie uit je handen laat vallen. Vooral deze onverwachtse dingen vinden baby’s vaak erg lachwekkend, neem bijvoorbeeld het kiekeboe-spelletje! Dit gevoel voor humor heeft meer te maken met emotie, namelijk angst als je ‘weg bent’ en blijdschap als je weer tevoorschijn komt. De grens hiertussen is maar een dun lijntje. Als jouw baby wat gevoeliger is kan het dus ook zo zijn dat hij/zij in huilen uit barst van jou iets te enthousiaste ‘kiekeboe’!  

Hoe dan ook, of de lach van jouw baby nou gericht is of niet, een stuiptrekking is of dat je gewoon keihard uitgelachen wordt, het blijft een van de mooiste dingen om te zien! En de lach van jouw baby is natuurlijk de allermooiste 😉

Het glimlachen stimuleren

Kan je echt niet wachten op die eerste echt glimlach van je kindje? Dan kun je je kindje aanmoedigen om te gaan lachen! Het is wel belangrijk dat je je kindje hierbij niet overstimuleert.

Ga in gesprek met je kleintje! Maak hierbij veel oogcontact. Praat tegen hem/haar en geef je kindje de tijd om te “antwoorden”. Trek wat gekke bekken, maak rare geluidjes. Je kindje zal het in zich opnemen en ervan genieten! Daarnaast kan het ontzettend helpen om veel naar je kindje te lachen, want baby’s zijn hele goede imitatoren! Op een gegeven moment zul je zien dat je kindje terug zal lachen. En geniet van deze lach! Lach terug, maak contact. Want we weten allemaal: we willen zoveel mogelijk vastleggen op beeld en zijn daarmee al snel geneigd om onze telefoon erbij te pakken en het te filmen. Maar juist dan verlies je het contact. Neem die brede glimlach in je op, lach terug, klets, behoud oogcontact. Er zullen er vanzelf nog velen volgen!

    Blogpostfoto: Dochter van Larissa Hooglans, Sue

    De angst heeft niet gewonnen – wanneer er borstkanker geconstateerd wordt tijdens je borstvoedingsperiode

    De angst heeft niet gewonnen – wanneer er borstkanker geconstateerd wordt tijdens je borstvoedingsperiode

    Margo Canwood - de angst heeft niet gewonnen

    “De angst heeft niet gewonnen”

    – wanneer je de diagnose borstkanker krijgt tijdens je borstvoedingsperiode

    Het verhaal van Margo Canwood
    27 jaar was ik, toen ik de diagnose borstkanker kreeg. Een triple negatieve, ductale tumor van 2,1 centimeter zat in mijn linkerborst. Ik gaf borstvoeding en kreeg per ongeluk een stoot tegen mijn borst. Er ontstond een blauwe harde plek. Ik dacht nog dat het wel weer een ontsteking zou zijn, daarvan had ik er immers al drie op die plek gehad.

    De blauwe plek verdween, de knobbel niet. Er ontstond een ronde, rode, jeukende plek vlak boven de knobbel. De huisarts voelde niet genoeg om mij door te sturen voor een echo. Zelfs niet toen ik aangaf dat mijn oma 32 was toen zij de diagnose borstkanker kreeg, én ik vond dat de knobbel slechter te voelen was die dag. Ik kreeg een recept voor een zalf mee en als het na drie weken nog niet weg was moest ik maar terugkomen. Die zalf heb ik nooit opgehaald en ik heb na de drie weken gebeld en gezegd dat ik niet zou langskomen maar echt nu een echo wilde laten maken in het ziekenhuis. Toen ik de paniek in de ogen van de echoscopist zag, wist ik genoeg… dit was niet goed.

    Onderzoeken, puncties, biopten en een MRI-scan

    Toen begon een hele rits aan onderzoeken, puncties en biopten werden genomen, een MRI-scan en ik kreeg een behandelplan. Omdat wij een maand voor mijn diagnose een huis hadden gekocht, moesten we ook nog verhuizen naar de andere kant van het land.

    16 chemokuren zou ik krijgen. Vier zware kuren van twee componenten chemo om de drie weken, en twaalf wekelijkse kuren met om de drie weken tweede component erbij. Ik heb er uiteindelijk 15 gehad, waarvan de laatste op 75%. Ik kon niet meer. Ik voelde mijn tenen niet meer en had zo veel pijn op mijn borstbeen en in mijn hoge rug. In overleg met de oncoloog, verpleegkundig specialist (beiden echt toppers!), besloot ik samen met mijn man en vader om de behandelingen te stoppen, het was genoeg zo.

    Het BRCA1 gen

    Tijdens al die chemokuren had ik tijd om uit te zoeken wat ik met mijn borsten wilde; behouden of ging ik voor een borstamputatie? Ik bleek gendrager van het BRCA1 gen te zijn. Op de dag van de eerste chemo, gaf ik voor de laatste keer borstvoeding aan onze dochter. Dat is een van de moeilijkste momenten geweest.

    “Een volgend kindje ook borstvoeding kunnen geven, dat werd mijn focus om door de chemo’s heen te komen.” 

     Ik besloot er alles aan te doen om voor nog een kindje te kunnen gaan, en dat kindje borstvoeding te kunnen geven werd mijn focus om door de chemo’s heen te komen.

    In gesprek met de chirurg kwam ik met een hoop opties die ik wilde bespreken, het is niet zomaar wat en ik wilde achteraf geen spijt krijgen, dit moest mijn keuze zijn. De chirurg dacht daar anders over, veegde zo mijn opties van tafel. Ik moest de voorgestelde operatie doen, voor mijn man en dochter (2 jaar, die op dat moment op mijn schoot zat).

    Het risico moest zo klein mogelijk worden en dat was de enige manier. Ik heb de chirurg gezegd dat ik deze keuze niet ging maken op basis van angst. Haar antwoord: als je de operatie niet wil die ik voorstel dan weet ik niet of ik je wel wil opereren. Zo onder druk gezet worden wilde ik niet. Ik ben voor een second opinion naar een ander ziekenhuis gegaan en de chirurg daar wilde alles met mij doornemen, gaf goede uitleg waarom iets wel of juist niet kon.

    En ja, ik heb uiteindelijk de operatie gehad die de eerste chirurg voorstelde. Maar wel op mijn voorwaarden en door de chirurg die alles uitlegde en geen druk en voorwaarden verbond aan de operatie die voor mij zo spannend was.

    Na de operatie

    Op het moment dat mijn operatie en check ups erop zaten, was ik in het ziekenhuis klaar. Je medisch traject is dan rond (op de controles na natuurlijk).

    “Hij deed het zodat ik kon leren accepteren dat het nu zo is en hij mij hoe dan ook prachtig vindt.”

    Thuis, het genezen van de operatiewond, het accepteren dat ik nu aan een kant plat ben. Mijn man heeft mij hier zo enorm in gesteund. Elke dag maakte hij een foto, met een smoes, zodat ik de wond goed in de gaten kon houden. Hij deed het zodat ik kon leren accepteren dat het nu zo is en hij mij hoe dan ook prachtig vindt. Hoewel ik het eigenlijk niet wilde, zag en voelde ik wat het deed voor ons beiden. Het was helend.

    Tijdens het ziekenhuis traject had ik een hele lieve cranio sacraal therapeute, zij behandelde mijn lijf en ik kon bij haar vertellen, ze gaf ruimte voor alles dat ik voelde. Omdat ze ook als kindercoach werkte nam ik onze dochter mee zodat ook zij de ruimte kreeg voor haar gevoelens en wij handvatten om haar te steunen.

    Een moeilijke tijd volgt

    Na het ziekenhuis traject kwam een hele moeilijke tijd. Ik had het psychisch erg zwaar. De zorgeloosheid van het leven zoals ik die eerst kende was weg. Dagelijkse angst voor de dood, het achterlaten van mijn gezin was iets waar ik ontzettend bang voor was.

    Ik zocht al in het begin van het hele traject hulp van een psycholoog waar mijn man en ik samen naar toe gingen. In het begin ging dit goed, maar voor mijn individuele proces was hij niet de juiste match. Ik begon af te glijden en had hulp nodig van iemand die EMDR kon doen. Uiteindelijk heb ik een hele lieve goede psycholoog getroffen die door middel van EMDR heel snel de noodzakelijke hulp kon bieden. Ook hielp ze mijn man en mij elkaar weer te vinden, zo’n heftige tijd kan een hele zware druk op je relatie leggen.

    Margo Canwood

    Een tweede kindje

    Toen het echt weer een heel stuk beter ging met mij zelf, onze relatie en ons gezin besloten we dat het tijd was om voor een tweede kindje te proberen. Onderzoekjes in het ziekenhuis wezen uit dat mijn vruchtbaarheid drastisch was verminderd. Het was zeker nog niet onmogelijk, maar de gynaecoloog schrok wel van de resultaten, die had ze niet verwacht. Op de ochtend dat ze belde met deze uitslagen, had ik echter een positieve zwangerschapstest in handen.

    Ik begon na 1,5 week te bloeden, we mochten langskomen voor een echo. De verloskundige zag dat er niks meer was en vertelde dat ik een miskraam zou krijgen. Op het eerdere bloedverlies na, bleef deze echter uit. Vier dagen na die eerste echo, kreeg ik weer een echo en na lang zoeken riep de verloskundige IK ZIE EEN HARTJE!! Ik bleek zwanger te zijn geweest van een tweeling en een kindje was, heel goed verstopt, blijven zitten. Opluchting om het kindje dat er nog zat en ook verdriet om het kindje dat maar zo kort mocht blijven. 

    De zwangerschap

    De zwangerschap verliep niet geheel zonder zorgen. Door de chemokuren kon mijn hartfunctie aangetast zijn en ik moest bij 20 en 30 weken zwangerschap een echo van mijn hart laten maken. Ook de angst voor het verliezen van dit kindje was aanwezig. Met 40 weken zwangerschap is onze prachtige zoon geboren.

    “Het is gelukt, de angst heeft niet gewonnen.”

    Een helende bevalling was het, mijn man en ik als eenheid, samen met de verloskundige en verpleegkundige die zo ontzettend lief voor ons waren en alles duidelijk uitlegden. Het is gelukt, de angst heeft niet gewonnen.

    Margo Canwood
    Margo Canwood - de angst heeft niet gewonnen

    Foto’s: Margo Canwood, de blogpostfoto is gemaakt door Lisa Joy Fotografie

    Help, hoe kiezen we een voornaam voor ons kindje?

    Help, hoe kiezen we een voornaam voor ons kindje?

    Help! Hoe kies je de voornaam van je kindje?

    Keuzestress, meningsverschillen… want ga je voor een korte of toch een langere voornaam? Een naam welke ook in het buitenland redelijk uit te spreken is of ga je voor een oer-Hollandse voornaam? En hak je de knoop al door tijdens je zwangerschap of wacht je tot na de geboorte van je kindje?

    Of je nu samen met een partner of alleenstaand moeder bent, het kiezen van een voornaam van je kindje is leuk, maar ook een beste uitdaging. Een naam geeft je een identiteit, maakt je herkenbaar en aanspreekbaar en is uiteraard iets heel persoonlijks. Daarnaast wil je niet dat je kind de zoveelste ‘Anne’ uit de klas is. Maar hoe maak je die keuze en zijn er eigenlijk regels aan een naam verbonden?

    Vroeger was het een stuk makkelijker! 

    Ja, echt! Vroeger was het een stuk makkelijker, want toen had je ook niet zoveel keuze. Je vernoemde je kind(eren) naar hun (groot)vaders of (groot)moeders. Iets wat uiteraard ook nu nog gedaan wordt, maar vaker als tweede en/of derde naam in plaats van de voornaam. Daarnaast mocht je tot ongeveer 1815 volgens de wet enkel voornamen kiezen van bekende personen uit de geschiedenis of namen die voorkomen op de heiligenkalender.

    Na die tijd werd de wetgeving versoepeld en mocht je als ouders je kind ook een Bijbelse naam, een streekgebonden naam of een Germaanse naam geven.

    Deze wetgeving is in de loop der jaren steeds meer versoepeld, want in principe mag je in deze tijd zelf de naam voor je kind kiezen. Echter zijn er wel uitzonderingen, namelijk: “De ambtenaar van de burgerlijke stand weigert in de geboorteakte voornamen op te nemen die ongepast zijn, of overeenstemmen met bestaande geslachtsnamen tenzij deze tevens gebruikelijke voornamen zijn.” Als een ambtenaar een naam weigert en de ouders willen geen andere naam kiezen, dan mag de ambtenaar het kind zelf een naam geven.

    “Miracle of Love, TomTom of bijvoorbeeld
    Fish & Chips voor een tweeling.”

    Waar moet je dan aan denken bij geweigerde namen? Nou, bijvoorbeeld aan Miracle of Love, TomTom of bijvoorbeeld Fish & Chips voor een tweeling. Dus denken jullie aan een originele naam? Check dan wel nog even de volgende website waarop alle geweigerde namen in Nederland te vinden zijn: http://www.vernoeming.nl/geweigerde-voornamen/

    Wanneer je je kind meerdere namen zou willen geven, dan is er geen limiet aan het aantal namen. MAAR als je extreem veel namen kiest, kan een ambtenaar dit beoordelen als ongepast en daarmee afkeuren.

    De geboorte aangifte

    Wanneer jouw/jullie kleintje geboren is, zullen jullie binnen drie dagen na de bevalling geboorte aangifte moeten doen bij de gemeente. Tijdens deze afspraak zal de geboorteakte opgemaakt worden en hierop staan de gegevens van jouw/jullie kind (namen, geboortedatum, geboorteplaats en het geboortetijdstip) en daarnaast de gegevens van de ouder(s).

    Ook na de geboorte is er dus nog tijd om na te denken over de naam van je kindje. Wellicht hebben jullie tijdens de zwangerschap een naam bedacht, maar vinden jullie deze niet bij jullie kindje passen zodra jullie hem/haar zien. Ook dat komt nog wel eens voor! Wat we dan wel vaak zien is dat mensen een top 3 hadden in de zwangerschap en dat de uiteindelijke naam ook wel een naam is uit deze laatste top 3. 

    Onee! Er staat een spelfout in de geboorte akte! En nu?

    Is er tijdens de geboorte aangifte een spelfoutje gemaakt? Bijvoorbeeld een ‘i’ in plaats van een ‘y’ in de naam van je kind? Dan kan dit uiteraard nog gewijzigd worden na het opmaken van de geboorteakte. Zijn het echter grote wijzigingen en is het daarmee geen spelfout meer te noemen? Dan verloopt dit proces via de rechter. 

    TIPS!

    Namenlijstjes

    Veel mensen (voornamelijk vrouwen, maar ook wel mannen) hebben al een lijstje in hun notities op hun telefoon staan. Namen die zij in de afgelopen weken/maanden/jaren zijn tegengekomen en waarvan zij dachten: hé wat leuk, die moet ik even onthouden dus ik noteer hem! Best handig wanneer de tijd aanbreekt om de naam van je kindje te gaan kiezen. Als verloskundige is mijn eigen lijstje inmiddels behoorlijk uitgebreid, want wat kom ik veel leuke namen tegen!

    Hebben jullie nog geen lijstje? No worries, maar wellicht wel leuk én handig om dan vanaf nu bij te gaan houden! En misschien hebben dierbaren in je omgeving inmiddels kinderen en hebben zij hun zoon of dochter dié naam (of een variatie daarop) gegeven welke jij ook op jouw lijstje had staan. Daarmee worden er waarschijnlijk alweer een paar namen van het lijstje geschrapt.

    Plan een brainstormsessie  

    Er komt vast automatisch al een moment waarop jij of jullie samen eens gaan brainstormen over de naam voor jouw/jullie ongeboren spruit, maar het is handig om dit al bij zo’n 18-20 weken te doen. Fantaseer eens samen met jouw (geboorte)partner over je kindje. Hoe zal hij eruit gaan zien, als baby maar ook als peuter, kleuter, puber, volwassene?

    Zo’n brainstormsessie kan best lastig zijn, want wat als jullie totaal niet op een lijn zitten wat betreft de naam van je kindje? Wat als de een meer van een korte, Hollandse namen is en de ander van de langere en meer ‘tropische’ namen? Hoe kom je dan saampjes tot een leuk, fijn compromis? Het kan daarom helpen om deze brainstormsessie open in te gaan, zonder oordeel. Gewoon eens van elkaar horen waar jullie los van elkaar aan denken. Wat jullie los van elkaar mooi vinden.

    En wellicht denk je al bij heel veel namen: “Nee, echt niet! Vroeger zat er zo’n irritant jongetje bij mij in de klas en die heet zo”, of  “Nee, een van mijn vroegere beste vrienden heeft nu een dochter en zij heet ook zo”.

    Want wat zijn er toch veel mensen waar je een negatieve of ongemakkelijke associatie bij hebt. Vast heel herkenbaar voor jullie! En wanneer je nog niet weet wat voor geslacht jullie kindje heeft, moeten jullie over twee namen nadenken. Of een leuke unisex naam natuurlijk!

    Daarnaast kan het helpen om vervolgens eens allebei een top 10 lijstje te maken en dat eens met elkaar te vergelijken. Wat valt op? Zijn het lange namen of juist kort? Oerhollandse namen of veel namen die ook in het buitenland goed uit te spreken zijn?

    Heb het samen over de namen die op jouw lijstje staan. Waarom spreken de namen op jouw lijstje jou zo aan? Deelt je (geboorte)partner die mening? En spreek ze vervolgens eens samen hardop uit, want hoe klinkt dit? Ook kan het helpen om weer eens weer terug te gaan naar het beeld wat je had bij jouw kind op volwassen leeftijd. Hoe zou die naam zijn als iemand volwassen is? Is het dan nog steeds wel een leuke naam?

    En hoe klinkt deze voornaam in combinatie met de achternaam welke jullie kindje krijgt? Een langere achternaam klinkt vaak mooier met een kortere voornaam en andersom. Daarnaast kan het helpen om op de laatste klank van de voornaam in combinatie met de eerste klank van de achternaam te letten. Wanneer deze dezelfde klank hebben, is de gehele naam vaak niet heel fijn om uit te spreken. Dan ‘klinkt het niet lekker’. Dus: de voornaam van je kindje kan beter niet eindigen met dezelfde klank als de achternaam.

    “Een langere achternaam klinkt vaak mooier met
    een kortere voornaam en andersom.”

    Spreek de naam of namen ook eens uit in het Engels. En hoe zou jouw kind zich daar voorstellen? Wanneer je je kind bijvoorbeeld Fanny noemt en zij zal zich in het Engels voorstellen, dan wordt het al gauw: Hi, I’m Fanny. Je zal al wel begrijpen hoe dit klinkt.  Google daarnaast ook eens de betekenis van de naam/namen. Veel namen hebben een betekenis en ook dit kan voor jullie wellicht wat namen van het lijstje halen. Zo betekend Muck ‘modder/mest’ en Jizz ‘zaadlozing’.

    Let daarnaast op de voornaam in combinatie met de achternaam. Wil je je kind graag Stanley noemen? Prima, maar als je kind de achternaam ‘Messi’ krijgt, is het wellicht niet de meest handig combinatie. Net als wanneer de voornaam van je kind met een K begint en hij/zij de achternaam ‘Bouter’ krijgt: K. Bouter of bijvoorbeeld meneer S.M. Kamer.

    Denk dus ook aan de initialen van de naam. Zowel in combinatie met de achternaam als los van elkaar. Sommige mensen maken juist een combinatie als H.V.J. (‘hou van jou’), maar ik denk dat we het er allemaal over eens zijn dat de voorletters S.O.A. wat minder prettig zijn.

    Deze tools kunnen je wellicht helpen

    Er zijn momenteel al behoorlijk wat apps op de markt en ze lijken allemaal een beetje op de welbekende datingapps met swipe functie. Deze app kun je ook koppelen aan die van je (geboorte)partner. Zo heb je bijvoorbeeld de app “BabyNames” waar zo’n 30.000 namen in staan. Onder de naam staat ook direct de betekenis van de naam (wel zo makkelijk).

    In plaats van potentiële dates, zoals bij Tinder, krijg je middels deze app dus allerlei verschillende namen te zien. Naar rechts swipen is ‘leuk’, naar links is ‘niet leuk’. Als jij en je (geboorte)partner de dezelfde naam naar rechts (=leuk) hebben geswiped, dan hebben jullie een match en krijgen jullie daar melding van. Deze match wordt dan aan een lijstje  toegevoegd waarop al jullie matches te vinden zijn. Aan het einde hoeven jullie alleen nog uit dit lijstje te kiezen. 

    Ook heb je bijvoorbeeld de app Babynamen NL waar de 2500 meest populaire namen in te vinden zijn. Druk op het hartje bij je meest favoriete namen en deze komen automatisch in je ‘favorieten lijst’ te staan.

    Liever een boek in handen voor mee op vakantie? De keuze is reuze! Er zijn intussen al onwijs veel boeken gemaakt met daarin heel veel babynamen. Arceren, omcirkelen, onderstrepen, doorstrepen, krassen; heerlijk! Maar ook zijn er ontelbare websites ontwikkeld waar je nog kan filteren op Bijbelse namen, babynamen van beroemdheden, tijdloze namen, etc. Heel veel succes! 

    Populaire namen

    De top 10 populaire jongens en meisjesnamen in Nederland. Maar weet wel: mocht je voor een van deze namen gaan, dan kan het heel goed zo zijn dat je kindje in een klas komt waar nog 4 kinderen zijn met diezelfde naam.

    1. Noah
    2. Daan
    3. Lucas
    4. Levi
    5. Sem
    6. Finn
    7. Liam
    8. James
    9. Milan
    10. Luuk

    1. Emma
    2. Mila
    3. Sophie
    4. Zoë
    5. Julia
    6. Tess
    7. Sara
    8. Anna
    9. Evi
    10. Saar

    Blogpost foto: Lisa Joy fotografie

    Durf los te laten, jouw lichaam is uniek!

    Durf los te laten, jouw lichaam is uniek!

    Wees voorbereid om te durven en kunnen loslaten. Jouw lichaam is uniek!

    Een veel gehoorde uitspraak: “Een vrouwenlichaam is gemaakt om te bevallen, maar die van mij liet me in de steek.”

    Je ziet tegenwoordig veel motiverende geboorteverhalen voorbij komen. Een beweging waar wij blij van worden, want voorheen kwamen enkel de negatieve en veelal onrealistische verhalen in beeld. Maar we zien wel dat kersverse ouders ook juist door deze positieve verhalen kunnen gaan twijfelen over hun eigen ervaring, over hun geboorte. Iets wat zo onwijs jammer is, want een geboorte heb je nu eenmaal niet van A tot Z in de hand.

    Want wat als het anders loopt?  

    “We zijn gemaakt om te bevallen en we mogen vertrouwen op de natuur. We moeten meer in ons lijf zitten en minder in ons hoofd.” Een uitspraak welke we zeker meer kracht mogen geven, maar wat als jouw bevalling anders loopt? Je mindset gedurende jouw bevalling is een belangrijke factor. Je moet de boel de boel kunnen laten en juist ‘uit je koppie’ kunnen gaan, maar tegelijkertijd ook het mentale aspect kunnen omarmen en in kunnen zetten om te kunnen blijven ontspannen.

    En hoe doe je dat als je bevalling niet verloopt zoals je het voor ogen had? Hoe blijf je trots op jouw geboorte en jouw ervaring wanneer je het gevoel hebt dat je in de steek gelaten bent door jouw eigen lijf? Of wanneer je dit gevoel zelfs gedurende je bevalling hebt?

    Bevalwijzer verloskundige Selina deelt in deze blog haar ervaring. Haar kijk op deze situatie, de verhalen over het gevoel gefaald te hebben. Iets wat zij steeds vaker terug ziet komen.

    In de steek gelaten

    De afgelopen jaren heeft Selina verschillende vrouwen in het kraambed begeleid die zich in de steek gelaten voelen door hun eigen lichaam. Ze hadden een prachtig bevalplan geschreven en hadden zich voorgenomen de natuur haar gang te laten gaan. Ze gingen voor een bevalling met vertrouwen in eigen lichaam. Totale overgave in de weeën.

    Zo sterk en krachtig als zij de bevalling in gingen is bewonderingswaardig en krachtig te noemen. Selina zou alle bevallen dames op het hoogste voetstuk willen zetten.

    Toch voelden vrouwen dit achteraf niet zo. Vrouwen die tijdens de bevalling bijvoorbeeld pijnstilling nodig hadden, hulp nodig hadden zoals bijstimulatie of een kunstverlossing. Vrouwen die zich zo voorgenomen hadden “natuurlijk” te willen bevallen en nu het gevoel hadden dat ze gefaald hebben. Ze hebben het gevoel dat zij iets verkeerd gedaan hebben tijdens het proces of voelen dat ze het vertrouwen in hun lijf kwijtgeraakt zijn. Zij geven aan dat alle mooie, goedbedoelde en hoopgevende woorden en geboorteverhalen soms juist pijn kunnen doen.

    Het is natuurlijk een prachtig streven om zonder medische ingrepen te bevallen. Enkel medische ingrijpen wanneer er noodzaak voor is, maar wat als het geboorteproces anders loopt? Wat als situaties zich voordoen waar we dan geen controle over hebben? Mogen we dan niet meer trots zijn?

     

    Pijnstilling is niet meteen “de makkelijkste weg” en

    een keizersnede is absoluut geen falen.

     

    Ieder geboorteproces is anders en hoe graag we het ook willen, we hebben er niet altijd invloed op. Pijnstilling is niet meteen “de makkelijkste weg” en een keizersnede is absoluut geen falen.

    De natuur kan ook soms hard en oneerlijk zijn en daar mag je zeker even van balen en boos om zijn. Je mag kritisch zijn, je geboorte ervaring meenemen en het streven hebben het in het vervolg anders te doen. Maar weet: er zijn nog steeds elementen waar we geen grip op hebben. Hoe graag we het ook willen.

    De taak van ons als zorgverleners

    Als zorgverleners hebben we hier ook een grote taak in. Goede en duidelijke communicatie, tijdig en juist informeren en gehoor geven aan autonomie zijn hierin heel belangrijk. In gesprek blijven met de zwangere en haar partner en/of familie. We zijn verplicht om goed te informeren zodat er een weloverwogen besluit gemaakt kan worden. We moeten blijven communiceren met de persoon achter de buik.

    Want communicatie tijdens de geboorte en zich gehoord voelen is een belangrijke factor welke bijdraagt in de uiteindelijke geboorte ervaring. Wanneer er duidelijk en eerlijk gecommuniceerd wordt tijdens het proces, is de kans groter dat een vrouw (ook wanneer de bevalling anders loopt dan verwacht of gehoopt) positief terugkijkt op het gehele proces.

    Goede voorbereiding op je bevalling

    Daarnaast draagt goede voorbereiding bij aan de uiteindelijke geboorte ervaring. Door een cursus te volgen en meer te begrijpen wat er in je lijf gebeurt, hoe een proces verloopt en vooral ook: wat als het anders loopt, kun je beter meebewegen met het proces wanneer zich een onverwachts scenario voordoet. Het geeft meer vertrouwen, handvaten en een rugzakje waar je uit kan halen wat je op dat moment nodig hebt.

     Een deel van de bevalling hebben we helaas niet in de hand en hierbij moeten we in gesprek blijven met elkaar. Blijven praten, maar ook vooral blijven luisteren.

    Wanneer je goed geïnformeerd bent over het gehele proces en een weloverwogen keuze kunt maken, maar ook wanneer je weet welke hulp er is indien er hulp nodig is, durf je meer in het moment te leven. Wees dus voorbereid om te durven en kunnen loslaten. Jouw lichaam is uniek!

    Blogpost foto: Naomi Vonk Fotografie

    De temperaturen stijgen, maar wat trek je je kindje aan met dat warme weer?

    De temperaturen stijgen, maar wat trek je je kindje aan met dat warme weer?

    Wat trek je je kindje aan met warm weer?

    De temperaturen stijgen, maar wat trek je je kindje aan met die warme temperaturen?

    Het is weer erg warm en de komende dagen wordt het nóg warmer. Een periode welke uitdagend is voor jullie als ouders, want wat trek je je kindje nou precies aan met welke temperatuur? Een onderwerp waar veel van jullie best onzeker over zijn en dat begrijp ik! Want het is soms ook echt heel lastig!

    Jouw pasgeboren spruit

    Wanneer je kindje net geboren is, is hij/zij nog niet in staat om zichzelf goed warm te houden. En dan zul je wellicht denken; ja, maar nu is het warm dus dit is vast echt iets voor de winter. Maar nee! Ook in de zomer tijdens warme dagen vinden pasgeboren kindjes het lastig om zichzelf goed warm te houden! Ieder kindje is hierin natuurlijk wel anders. Waar de ene pasgeboren baby zijn/haar temperatuur na een paar dagen goed op pijl weet te houden, heeft de ander hier meer tijd voor nodig. Het is dus belangrijk om naar jouw kindje te kijken. De eerste dagen na de geboorte meten jullie vaak de rectale temperatuur van jullie kindje, of doet de kraamverzorgende dit. Het kan tijdens deze dagen helpen om voor en na het meten in het nekje van jouw kindje te voelen.

    Voordat je gaat meten voel je in het nekje van jouw kindje en probeer je te bedenken; zal dit een goede temperatuur (tussen de 36,5-37,5 graden) zijn of te koud of te warm? Probeer een inschatting te maken. Meet de temperatuur van jouw kindje zodat je feitelijk weet of het inderdaad een mooie temperatuur heeft of de temperatuur van jouw kindje hoger dan 37,5 of lager dan 36,5 graden is. Het kan helpen om ook na het meten nog even te voelen zodat je deze temperatuur ‘leert kennen’. Op deze manier maak je het jezelf eigen en is het over een tijdje heel gemakkelijk om te voelen of jouw kindje het koud of warm heeft door in zijn/haar nekje te voelen!

    Wanneer jouw kindje pasgeboren is, is het dus belangrijk om je kindje goed warm te houden. Aangezien een kindje flink kan afkoelen via het hoofdje, is daarnaast het advies om de eerste dagen een mutje op te doen.

    TOG waarde

    Een wat? Een TOG waarde! Deze afkorting staat voor Thermal Overall Grade en is een richtlijn welke aangeeft hoe goed bepaalde kleding en/of beddengoed haar warmte vasthoud. Hoe hoger deze TOG waarde is, hoe minder warmte er kan ontstappen door textiel. Wanneer de TOG waarde laag is, zal de warmte juist makkelijker ontsnappen. Kleding met een hoge TOG waarde is dus erg warm en kleding met een lage TOG waarde is koeler.

    Deze TOG waarde is vaak op het label van baby kleertjes terug te vinden. Een handig middel aangezien een baby nog niet in staat is om zijn/haar eigen temperatuur te regelen en is hij/zij uiteraard nog niet in staat om bijvoorbeeld warme dekens van zich af te slaan wanneer het te warm wordt.

    Je kunt de TOG waarde uitrekenen door de verschillende waardes van de kleding van jouw kindje bij elkaar op te tellen.

    TOG waardes van kleding/dekens

    TOG waarden

    Hoe bepaal ik dan wat ik mijn kindje aan doe bij welke temperatuur?

    Na een dag of 7-10 kunnen de meeste kindjes hun temperatuur zelf reguleren. Sommige kindjes zijn hier al wat eerder mee en andere kindjes later. Dit heeft ook te maken met de termijn waarop jouw kindje geboren is en met welk gewicht. Daarnaast kan de gewichtsafname in de eerste week ook een rol spelen bij de regulatie van temperatuur. Kindjes die veel afvallen, hebben over het algemeen meer moeite met het op pijl houden van hun temperatuur. Vandaar ook de uitspraak die vaak gedaan wordt dat je kindje pas naar buiten mag wanneer hij/zij weer op geboortegewicht zit.

    Een handig ezelsbruggetje om te onthouden is dat kindjes eigenlijk altijd één tot twee laagjes meer dragen dan dat jij zelf bij die temperatuur comfortabel vindt.

    Is het bijvoorbeeld en hele warme dag en lig jij het liefst de hele dag in je bikini, omdat een jurkje al te warm is? Dan is je kindje over het algemeen heel blij met een luier en een t-shirtje of een katoenen body zonder mouwen. En vergeet het zonnehoedje en de zonnebrandcreme niet!

    TOG schema

    Slaapzak bij een pasgeboren baby

    Weet dat er voor pasgeboren baby’s nog niet veel goed sluitende slaapzakjes zijn. Wanneer een slaapzak niet goed sluit kan dit gevaarlijk zijn voor je kindje. Dit omdat je kindje met zijn/haar hoofdje in de slaapzak kan komen en daarmee is er kans op verstikking. Daarom wordt in de eerste weken een deken gebruikt die van wol of katoen kan zijn. 

    Wanneer je dus gebruik wilt maken van een slaapzakje, is het belangrijk dat je goed let of de slaapzak die je aanschaft geschikt is voor pasgeboren baby’s. Daarnaast is het belangrijk om te controleren of de slaapzak ook bij jouw kindje echt goed aansluit. Je moet de slaapzak niet over het hoofdje van je kindje kunnen krijgen zonder de rits te openen.

    Rond 6-8 weken na de geboorte van je kindje zal hij/zij beweeglijker worden. Je gaat dan merken dat je kindje zichzelf blootwoelt of omhoog schuift in zijn/haar bedje. Dat is het moment dat een slaapzakje goed kan helpen. Je kindje zal hierdoor lekker warm blijven en tevens is het vanaf dat moment veilig om in te slapen. Ook hierbij geldt dat een goede maat van de slaapzak erg belangrijk is voor de veiligheid ervan. Laat je hierin adviseren en stem de maat af op jouw kleine spruit! 

    Conclusie

    Ieder kindje is weer anders. Het is daarom belangrijk om naar jouw kindje te kijken. De eerste week na de geboorte zijn de meeste kindjes nog niet in staat om hun eigen temperatuur op pijl te houden. Leer tijdens deze eerste week de temperatuur van jouw kindje kennen door in het nekje van hem/haar te voelen. 

    maximale TOG waarde

    Manon  de  Graaf

    Coaching rondom zwangerschap en geboorte

    Coaching rondom zwangerschap en geboorte

    Coaching rondom zwangerschap en geboorte

    Het krijgen van een kind is iets geweldigs, voor velen een langgekoesterde droom die werkelijkheid wordt. Maar: een zwangerschap en een bevalling kunnen grote psychische en lichamelijke gevolgen hebben voor een vrouw. En voor die gevolgen is er wat Laura Langelaar betreft nog te weinig ruimte een aandacht. Precies daarom is zij twee jaar geleden Laura Langelaar Verloscoaching gestart. In haar praktijk kunnen vrouwen én mannen terecht die vóór, tijdens of na de zwangerschap gevoelens van angst, schuld, schaamte, verdriet, boosheid, rouw of onzekerheid ervaren. Verloscoaching biedt laagdrempelige ondersteuning waarbij begrip en erkenning voorop staan. In deze blog zal Laura meer over haar coaching vertellen.

    Laura aan het woord

    Het zou standaard moeten zijn

    In mijn ideale wereld krijgt iedere vrouw die een kinderwens heeft, in verwachting of bevallen is, standaard een aantal gesprekken aangeboden. Het is zo’n enorm life-event, er zou wat mij betreft veel meer aandacht mogen gaan naar de impact die dit heeft op het welzijn van de vrouw. De vrouwen die bij mij aankloppen, komen met uiteenlopende verhalen: het zijn vrouwen die in een IVF-traject zitten, het zijn zwangeren die vol angst toeleven naar de bevalling, het zijn moeders die worstelen met hun nieuwe rol, het zijn ouders die hun kind verloren hebben.

    Toestemming

    Wat ik merk is dat veel vrouwen zichzelf de mond snoeren met de gedachte dat ze niet zo moeten zeuren en dat het veel erger had kunnen verlopen. Het is belangrijk om hen als het ware toestemming te geven om te mogen voelen wat ze voelen. Of om te mogen rouwen bijvoorbeeld.Rouwen gaat namelijk niet alleen over het verliezen van een persoon. Rouwen gaat ook over het verliezen van verwachtingen, van dromen, van hoop, van gezondheid.                                                                                                             

    Een vrouw die een gezond kind ter wereld brengt middels een onverwachte keizersnede, is uiteraard blij en dankbaar dat zij en haar kind in goede gezondheid zijn. Maar daarnaast zie je vaak dat ze tegelijkertijd erg verdrietig is omdat ze niet vaginaal heeft kunnen bevallen, zeker als ze daar allerlei mooie verwachtingen bij had. Het lijkt erop alsof dit gevoel er minder of niet mag zijn. Voor de buitenwereld zijn de zwangerschap en bevalling ‘afgerond’, maar voor de vrouw in kwestie niet. Dit kan ertoe leiden dat ze zich eenzaam gaat voelen en daar bovenop ontwikkelt zich vaak een schuldgevoel: ‘Waarom kan ik niet gewoon blij zijn?’

    Veiligheid

    Het allerbelangrijkste in het contact met cliënten vind ik de veiligheid die de client hopelijk voelt om alles, maar dan ook werkelijk alles te durven zeggen. Ze mag haar zwangerschap en kind vervloeken, ze mag opgelucht zijn na een miskraam, ze mag huis en haard willen verlaten omdat ze gek wordt thuis. Er bestaan nog teveel taboes op het gebied van zwangerschap, bevalling en moederschap: laten we ze alsjeblieft met z’n allen omverwerpen en onszelf bevrijden van het belemmerende en soms zelfs verstikkende effect dat ze hebben op ons.

    Op maat gemaakt traject

    De vrouwen die bij mij aankloppen zijn verschillende persoonlijkheden, met verschillende achtergronden en verschillende hulpvragen. Ik werk daarom niet met een vastomlijnd coachtraject maar bekijk en bespreek per client wat zij nodig heeft en wat ik kan inzetten. Dit zijn sowieso gesprekken (soms zijn er drie nodig, soms tien), maar ik geef ook regelmatig oefeningen en opdrachten mee: denk aan ontspanningsoefeningen, een schrijfopdracht of het opvragen van het medisch dossier om het vervolgens samen door te nemen.

    Intermezzo:

    Een client die ik nooit zal vergeten is Trudy, wiens eerste bevalling een heftige, traumatische ervaring was. Hierdoor ontwikkelde zich een behoorlijke angst voor haar tweede bevalling. Door uit te pluizen waar die angst precies over ging, heb ik haar stapje voor stapje op weg kunnen helpen om haar volgende bevalling met vertrouwen tegemoet te treden. Trudy blikt terug op het coachingstraject: Laura heeft me op een laagdrempelige manier geholpen. Door de combinatie van een opleiding in de verloskunde en haar coaching skills, kon zij veel praktische tips geven en dieper ingaan op hoe een bevalling werkt. Ook kon zij mij goed voorbereiden op gesprekken met medisch specialisten. Laura had snel door waar de kern van mijn trauma zat, waardoor we samen konden toewerken naar het overwinnen van mijn angsten. Ik ben er van overtuigd dat ik mede hierdoor een fijne en soepele bevalling heb gehad.”   

    Soms is er meer nodig

    De meerwaarde van mijn coaching zit in mijn brede ervaring.  Als professional heb ik jarenlang gewerkt als trainer/docent/coach. Daarnaast heb ik door mijn vierjarige ervaring als verloskundige in opleiding alle facetten van het vak leren kennen en praktiseren. 

    Wat ik belangrijk vind als coach, is helder hebben voor jezelf waar de grenzen van je eigen kunnen liggen. Sommige vrouwen die een traumatische bevalling hebben meegemaakt, hebben genoeg aan een aantal gesprekken met mij. Anderen hebben meer gespecialiseerde hulp nodig, zoals een EMDR-behandeling, en dienen doorverwezen te worden. Het is aan mij om dat goed in te schatten en om die reden doe ik regelmatig aan bijscholingen en cursussen op het gebied van de geestelijke gezondheid.

    In de praktijk of thuis bij de cliënt

    Laura Langelaar Verloscoaching is een kleinschalige praktijk in Katwoude (gemeente Waterland) op 10 minuten reisafstand van Amsterdam-Noord. De praktijk is makkelijk bereikbaar met auto en openbaar vervoer. Afspraken kunnen zowel overdag als ’s avonds gepland worden en vinden plaats in de praktijk of in overleg bij de client thuis. Kijk voor meer informatie op www.verloscoaching.nl.

    Blogpost door Laura Langelaar, Verloscoaching; www.verloscoaching.nl