Van “we zien wel hoe het loopt” naar zwanger van een tweeling

Van “we zien wel hoe het loopt” naar zwanger van een tweeling

Het verhaal van: Carmen.

Onder onze nieuwe rubriek ‘Het verhaal van:’ vind je verhalen voor én door vrouwen, partners, zwangeren en moeders. Verhalen die inspireren, verhalen waar veel vrouwen herkening in zullen vinden, verhalen die gedeeld mogen en moeten worden! Vorige week spraken wij de hoogzwangere Carmen Lennards over haar huidige zwangerschap. Zwanger van een tweeling, een jongetje en een meisje.

Mijn kinderwens veranderde

Jarenlang wilde ik geen kinderen. Ik vond ze vervelend, druk, vies en raar. Na een langere tijd samen te zijn met mijn vriend en erachter te komen dat opvoeding ook een belangrijk aspect is, veranderende dat mijn gedachte.

Per toeval kwam ik er achter dat ik PCOS heb, ook wel het polycysteus-ovariumsyndroom genoemd. Deze diagnose was op dat moment geen probleem voor mij, want ik wilde toch (nog) geen kinderen. Ik dacht gelijk: mocht dat in de toekomst toch veranderen, dan wil ik op een natuurlijke manier zwanger worden en als dat niet mogelijk is, dan geen kinderen.

Van: “we zien wel hoe het loopt” naar zwanger van een tweeling.

Nadat mijn gedachte veranderd was, dachten we na ongeveer een jaar dat we het wel eens zouden kunnen gaan proberen. Dat zou toch nog wel even duren dacht ik, dus we zien wel hoe het loopt.

Een paar weken later had ik een positieve test in mijn handen, ik snapte er werkelijk niks van. Hoe kan dit nou? Door mijn PCOS zou de kans op een eisprong en daarmee zwangerschap kleiner zijn, het zou moeilijker moeten gaan. En ook bij ‘gezonde’ vrouwen lukt het vaak niet gelijk de eerste keer. Het was flink schakelen! Ik had echt verwacht dat de eerste test die ik zou doen een negatieve uitslag zou geven. Een uitslag waarvan ik zelfs ook wel een beetje benieuwd was hoe dat zou voelen. Zou ik teleurgesteld zijn? Ik had verwacht dat dát gevoel mij zou helpen om te weten of ik het écht écht zou willen. Maar nu was hij positief en moest ik dat even laten bezinken.

Een aantal weken later had ik de eerste afspraak bij de verloskundige waar ook een echo gemaakt werd. Ze keek even naar het scherm en legde vervolgens uit dat zij 3 vruchtzakjes zag waarvan er twee gevuld waren met een vruchtje. WAT?!… Wat bedoel je hiermee? Drie vruchtzakjes, twee gevuld? Een tweeling? Yup, zwanger van een tweeling.

Een tweede schakelmoment, want ik kan jullie eerlijk vertellen dat ik in eerste instantie echt niet zo heel blij was. Die positieve test was al enorm schakelen en had ik niet verwacht en nu hoorde ik dat ik niet zwanger was van 1, maar van 2 kindjes!

Tot ziens verloskundige, hallo ziekenhuis

Na het bijkomen van dit komen, zijn we in de trein gestapt die zwanger zijn van een tweeling heet. Tot ziens verloskundige, hallo ziekenhuis. Afspraak na afspraak volgde en alles ging voorspoedig. Ik was fit, voelde me goed en ben in die eerste weken niet ziek geweest.

Tijdens de 20 weken echo kwamen we erachter dan 1 kindje, ons meisje (ik ben zwanger van een meisje en een jongen) een bloedvat mist in haar navelstreng waardoor er kans is op een groeiachterstand. Dit omdat ze haar afvalstoffen minder goed kwijt kan. Even schrikken maar uiteindelijk doet zij het ook erg goed. 

Ik voel mij wel eens schuldig. Schuldig omdat het zo goed gaat.

De weken vliegen voorbij en krijg langzaam aan wat last van kwaaltjes, maar eigenlijk niks wat mij belemmerd. Eigenlijk gaat alles dus erg goed en voorspoedig.

Zo voorspoedig dat ik mij daar nog wel eens schuldig over voel. Schuldig omdat het zo goed gaat en omdat ik zo snel zwanger bleek te zijn. Er zijn zo onwijs veel vrouwen die dit zo graag willen. Vrouwen die er werkelijk alles voor doen en laten en waarbij het ook dan nog niet lukt. Bij mij werd het zo in mijn schoot geworpen. Op een moment waarop ik er eigenlijk nog een beetje achter moest komen of ik het écht wel wilde.

Het klinkt voor veel vrouwen misschien verwend, maar het

Carmen - blog zwanger van een tweeling

is ook erg lastig om tegen een vriendin te vertellen dat je zwanger bent van een tweeling terwijl zij dit ook zo graag zou willen. Of dat je het vertelt aan iemand die nu uiteindelijk wel kindjes heeft, maar daar ook heel veel voor heeft moeten doen en laten. Daarom ben ik erg zoekende in hoe ik hier het beste mee om kan gaan. Daarbij is het ook belangrijk hoe de ander erop reageert, bij sommige mensen weet ik dat ze sowieso blij voor ons zijn en dat zij er ook wel gaan komen. Bij andere voel ik dat ik er maar beter snel over op kan houden en over iets anders kan beginnen.

Ik hoop dat er in de toekomst meer ruimte is voor beide verhalen en dat daar geen jaloezie of wrok door ontstaat.

Ik ben geen dokter maar ik ben ervan overtuigd dat het bij mij zo is gelopen omdat ik er zo open in stond, er geen druk op legde en het maar liet gebeuren. Zo denk ik ook dat mijn PCOS de oorzaak is van de tweeling omdat er dus toevallig die maand meerdere eitjes wel zijn gesprongen. Het is altijd een combinatie van geluk, je fysieke en vooral je mentale gezondheid. Nogmaals, zo denk ik erover.

Om terug te komen op de zwanger schaamte, ik hoop dat er in de toekomst meer ruimte is voor beide verhalen en dat daar geen jaloezie of wrok door ontstaat. Hierdoor kun je als zwangere trots vertellen dat je een kindje krijgt en kun je als vrouw met een kinderwens het proberen meer los te laten. En wellicht krijg je de gouden tip wel van een andere vrouw die hetzelfde heeft doorgemaakt maar nu wel een kindje heeft mogen krijgen.

Veel liefs,

Carmen

 p.s. Op het moment dat ik dit schrijf ben ik 35 weken en 6 dagen zwanger. Inmiddels lig ik al 4 dagen in het ziekenhuis in verband met gebroken vliezen.

Ik mag niet naar huis en word goed in de gaten gehouden omdat er kans is op een infectie door de opening die er nu is ontstaan tussen de binnen- en de buitenwereld. Dus ook bij mij gaan er dingen niet altijd helemaal volgens het boekje. Het is soms best moeilijk om hier te liggen omdat ik me helemaal prima voel en de baby’s het voorspoedig doen.

blog - Carmen Lennards
blog - Carmen
Carmen Lennards - Lisa Joy
Carmen - blog zwanger van een tweeling

Blogpostfoto’s: Lisa Joy Fotografie

Lijkt het je leuk om ook jouw verhaal te delen? Jouw ervaringen rondom het zwanger worden, een kinderwens, je zwangerschap, bevalling of kraamtijd? Stuur dan een DM via Instagram of stuur ons een mailtje naar info@bevalwijzer.nl 

Het bevallingsverhaal van Lidewij

Het bevallingsverhaal van Lidewij

Het bevallingsverhaal van Lidewij

Mijn naam is Lidewij, 31 jaar. Ik werk als creative producer en social media manager. En dit jaar voor het eerst mama geworden, van een prachtig meisje: Zoë-May. Tijdens mijn zwangerschap heb ik de Bevalwijzer complete bevalcursus gevolgd bij lieve Manon. Ook heb ik een aantal boeken (zoals “Mama’en” van Nina Pierson) en de ervaringen van andere moeders gelezen. Ik wilde goed genoeg voorbereid zijn zodat ik wist wat ik kon verwachten en met enige kennis van zaken een goede keuze zou kunnen maken uit de verschillende scenario’s en mogelijkheden mochten die zich voordoen. 

Ik was niet persé bang voor de bevalling, ik had er stiekem best wel zin in! Wij wisten niet of we een meisje of jongen zouden krijgen dus ik was vooral erg nieuwsgierig naar ‘wie’ er in mijn buik zat! Ik vond zwanger zijn echt heel leuk en had gelukkig ook best een fijne zwangerschap, met weinig kwaaltjes en geen last van gierende hormonen. Dus ik ging al best relaxed de bevalling in. Helaas was met 38 weken mijn bloeddruk ineens erg hoog, mijn lichaam vond het niet meer zo fijn om zwanger te zijn. Daardoor zou ik misschien ingeleid moeten worden. Daar zag ik wel echt tegenop omdat ik me een natuurlijke bevalling zonder fratsen had voorgesteld. 

Wel wist ik dat ik heel graag (poliklinisch) in bad wilde bevallen. Dat warme water leek me een heerlijke, natuurlijke pijnstiller. Ik had m’n rustgevende ‘birth playlist’ al gemaakt op Spotify en de kaarsen zaten bij wijze van spreken ook al in m’n vluchtkoffer! 

De bevalling verliep heel anders dan ik had bedacht!

Tijdens een reguliere check bij de verloskundige werden we doorgestuurd naar het ziekenhuis met hoge bloeddruk. Ze wilden het toch nog een weekendje aankijken en zouden me daarna inleiden als de bloeddruk nog steeds hoog was.

Ons mopje had besloten dat ze er zelf ook wel klaar mee was, want op zondagmiddag braken gelukkig spontaan mijn vliezen. Spannend, het gaat beginnen! Omdat we medisch waren, zijn we meteen opgenomen in het ziekenhuis. Het hartfilmpje van de baby en mijn bloed en urine zagen er gelukkig allemaal goed uit.

Omdat mijn baarmoedermond nog niet genoeg verstreken was, kreeg ik daar medicijnen voor (om het rijpingsproces verder in gang te zetten). Langzaam begonnen de weeën steeds heftiger te worden. Poeh, pittig! De eerste centimeters gingen erg traag daardoor vond ik het echt heel moeilijk om in de ontspanning te blijven en het weg te puffen.

Op een gegeven moment, zo rond 3 centimeter, vond ik de pijn echt heel heftig. Ik was onwijs moe. Bij 3cm kreeg ik daarom een morfineprik met slaapmiddel maar helaas knalden de weeën er dwars doorheen. Slapen zat er dus niet in! Na enkele uren heb ik met 5 cm de verlossende ruggenprik gekregen, wat een feest! Ik heb toen zelfs nog 2 uur kunnen slapen. Ik vond het best ingewikkeld om de motivatie te blijven vinden toen die eerste centimeters zo lang duurden. Wat mij tijdens de bevalling erg geholpen heeft is de loop die we tijdens de Complete Cursus uitgebreid besproken hebben met Manon. De actieve ontspanning bereiken en de bijbehorende ademhalingsoefeningen waren erg prettig. De steun van mijn vriend was ook erg fijn, Maar eerlijk gezegd zat ik ook lekker in m’n eigen bubbel. Maar toch zijn die lieve en steunende woorden heel fijn.

Toen ik om 8 uur sochtends wakker werd had ik ontzettende persdrang. En daar kwam dan gelukkig het verlossende woord: ik had volledige ontsluiting en mocht gaan persen! Het was nog even spannend want tijdens het persen daalde de hartslag van ons kindje en dachten ze zelfs even aan een keizersnede. Gelukkig ging het persen erg vlot, na een kwartiertje alles geven was ons kindje er. Dat moment waarop ons kindje op mijn borst werd gelegd was magisch. Wij wisten het geslacht niet dus het was echt een mega verrassing om die samen ter plekke te ontdekken. Gelijk tussen die beentjes gespiekt en JAAAA, wat leuk! Een meisje! 

Het verliep dus allemaal heel anders dan ik had bedacht, haha! Maar ondanks dat het totaal anders is gelopen kijk ik er wel onwijs positief op terug. 

Waar ik heel veel aan heb gehad: loslaten! 

Het idee van mijn perfecte bevalling loslaten, de wens om het zonder pijnbestrijding te willen doen loslaten… Uiteindelijk is alles totaal anders gelopen dan gepland maar ik heb de hele bevalling  als ontzettend positief ervaren. Ik voel me ontzettend sterk: wij vrouwen doen dit maar mooi!! 

Visualisatie

Ik had een hele bijzondere visualisatie voor mezelf bedacht die me zou helpen bij m’n ademhaling en het focussen op de ontspanning. Tijdens een reis door Australië heb ik samen met mijn vriend een prachtige coastal walk gedaan langs de meest idyllische stranden rondom Sydney. Iedere keer wanneer er een wee kwam liep ik in gedachte weer een stuk van die coastal walk. Het zonnetje scheen, ik hoorde het ruisen van de zee en voelde de frisse wind op m’n gezicht. Het hielp niet altijd 😉 maar die mooie herinneringen brachten me een heel eind. Maar eerlijk is eerlijk: de verlichting kwam pas écht na die ruggenprik.

Inmiddels zijn we drie maanden verder en het gaat onwijs goed met ons! Ik kan echt oprecht zeggen dat ik er onwijs van geniet!

Manon  de  Graaf

Foto’s blog: Gemaakt door Emma Peijnenburg en door Lidewij haar vriend